…..

Mikroskopija se koristi u mikologiji i parazitologiji za otkrivanje gljiva i
parazita u uzorcima bolesničkog materijala (DMP), koristeći moć uveličanja
mikroskopa, kao i različite metode osvetljavanja. Takođe, mikroskopijom se vrši
i fenotipska identifikaciju jednoćelijskih ili višećelijskih gljiva, protozoa, helminata,
artropoda, kao i drugih mikroorganizama.

Kultivisanje značajno povećava senzitivnost dijagnostičkih laboratorijskih
metoda u odnosu na DMP, a nalaz može biti pozitivan i u slučajevima kada
je DMP negativan. Primena većeg broja različitih podloga i njihova inkubacija
na različitim temperaturama povećava mogućnost pozitivnog nalaza. Takođe,
izolovane sojeve je moguće precizno fenotipski i genotipski identifikovati, biohemijski
ispitati, utvrditi faktore virulencije ili dokazati produkciju toksina.
Kultivisanje se koristi za protozoe rodova: Trichomonas, Entamoeba i Leishmania,
kao i za većinu gljiva. Izolacija je od posebnog značaja jer omogućava i ispitivanje
osetljivosti na antimikrobne agense. Izolati gljiva/parazita, pored
mogućnosti morfološke identifikacije (makroskopske i mikroskopske), omogu-
ćavaju i drugu vrstu karakterizacije: enzimotipizaciju, rezistotipizaciju, kao i
sekvenciranje genoma primenom savremenih molekularnih tehnika (ključno
za savremena epidemiološka istraživanja).

Imunološke metode (tradicionalno „serologija“ jer se rade iz seruma) su
od značaja za dokazivanje Ag, posebno kod infekcija dubokih organa i tkiva iz
kojih je teško dobiti reprezentativni klinički uzorak. Kod sumnje na IGI, savremena
dijagnostika danas podrazumeva dokazivanje biomarkera gljiva: GM,
MN, BDG u serumu, BAL-u, likvoru. Rani laboratorijski biomarkeri („noncultural“
metode) su značajni za dijagnozu IGI izazvanih rodovima Candida, Aspergillus
i Cryptococcus (metode lateks aglutinacije i ELISA).

Molekularne metode u mikologiji/parazitologiji imaju značaja za dijagnozu
bolesti i za istraživanja. Njihov značaj u dijagnozi je što značajno skraćuju
vreme potrebno za postavljanje dijagnoze infekcija koje ugrožavaju život pacijenata,
kao što su IGI i parazitoza krvi i tkiva, i što su visoko senzitivne.
Ograničenja predstavlja nedostatak standardizacije i problem u interpretaciji.
Molekularne metode u istraživanjima omogućavaju: najprecizniji novo
identifikacije (gena, vrsta, varijeteta); savremena epidemiološka praćenja i istraživanja;
genotipizaciju uzročniku; otkrivanje izvora epidemija; bolji uvid u
molekularne mehanizme odnosa patogen-domaćin i razumevanje mehanizama
rezistencije na antifungalne i antiparazitske agense, detekcijom gena za rezistenciju.